ΑΦΙΕΡΩΜΑ 2003: H ελληνική λίστα!
Τα καλύτερα ελληνικά άλμπουμ της χρονιάς (Θέσεις 1-10)
Ημερομηνία δημοσίευσης: 1/27/2004


ΑΦΙΕΡΩΜΑ στο 2003

1. Sigmatropic – Sixteen Haiku & Other Stories

Όταν μάθαμε τις πρώτες πληροφορίες για το μεγαλεπήβολο project της μεταφοράς των “Χαϊκού” στην αγγλική γλώσσα, και μάλιστα με τους συγκεκριμένους σπουδαίους καλλιτέχνες, δικαιολογημένα εντυπωσιαστήκαμε. Δεν είναι και λίγο σε μία ελληνική κατ’αρχάς προσπάθεια να συναντάμε τα ονόματα των Cat Power, Mark Eitzel, Alejandro Escovedo, Edith Frost, Howe Gelb (Giant Sand), Alex Gordon (Lincoln), John Grant (The Czars), James William Hindle, Simon Joyner, Pinkie Maclure, Mark Mulcahy, Lee Ranaldo (Sonic Youth), Martine Roberts (Broken Dog). Laetitia Sadier (Stereolab), Jim Sclavunos (The Bad Seeds, The Vanity Set), Carla Torgerson (The Walkabouts), Robert Wyatt και Steve Wynn. Αντίθετα, είναι ένα κατόρθωμα που όμοιό του δεν είχαμε την χαρά να απολαύσουμε στο παρελθόν, και για να ομολογήσουμε και την απαισιοδοξία μας, θα χρειαστεί πάρα πολύ καιρός για να επαναληφθεί κάτι τουλάχιστον παρόμοιο.

2. Ευανθία Ρεμπούτσικα – Πολίτικη Κουζίνα

Η Ευανθία Ρεμπούτσικα, μια συνθέτρια έτσι κι αλλιώς άκρως "κινηματογραφική" όπως λέμε (θυμηθείτε τις "Μικρές Ιστορίες"), πιάνει από το αυτί τους δύο πολιτισμούς, τους βάζει κοντά και τους χαρίζει την απαραίτητη για τις ανάγκες της μεγάλης οθόνης, συμφωνική χροιά. Όχι ότι ανακαλύπτει τον τροχό, δεν είναι η πρώτη, ούτε η τελευταία που άφησε ή θα αφήσει τη δική της παρακαταθήκη στο μπλέξιμο Ανατολής και Δύσης, συμφωνικού και παραδοσιακών οργάνων. Το κάνει όμως με ένα τρόπο που για πρώτη ίσως φορά σε αφήνει αδιάφορο για το πως, το γιατί, το τι. Η διακριτικότητά της, η έμφυτη λυρικότητα κι αισθαντικότητα δεν της δημιουργούν κανένα άγχος να μπλέξει τα πάντα χωρίς νόημα, δεν υπάρχει κάποιος πειραματισμός για να το ξεκαθαρίσουμε από την αρχή, αλλά ούτε και κάτι που μας είναι απόλυτα γνώριμο, στο μέγεθος που μας δίνεται εδώ. Οι μουσικές διαδέχονται η μία την άλλη με απίστευτη συνοχή, είτε πρόκειται για πιανιστικά θέματα που φέρνουν στο μυαλό τον Philip Glass, είτε για ήχους που ακούμε από την Πόλη, ακριβώς όπως έκαναν με μεγαλύτερη βέβαια τόλμη οι Βόσπορος και Mode Plagal, αλλά με λιγότερες ποσότητες ατμοσφαιρικότητας, είτε πρόκειται για το αλά Πλέσσας χασάπικο που βρίσκουμε εδώ, που αγγίζει το τέλειο ακόμα και στην ερμηνεία της (θα το ξέρετε φυσικά!) Νατάσας Θεοδωρίδου (απίστευτο κι όμως αληθινό)...

3. Φοίβος Δεληβοριάς – Καθρέφτης

Τα κομμάτια του, αυτά τα 10, είναι πραγματικά όμορφες εικόνες ντυμένες απο τον ήχο του Δεληβοριά, που μόνο την δική του ταμπέλα μπορούν να φορούν, και με τον Θύμιο Παπαδόπουλο στην ενορχήστρωση (έπειτα απο την ανελέητη καταπίεση του Φοίβου και του Σωτήρη, όπως αναφέρεται στο CD) θα ηχούν για πάρα πολύ καιρό ευχάριστα και καταλυτικά στα αυτιά μας αλλά θα χτυπούν και τα καμπανάκια τους στους καθρέφτες που έχουμε αφήσει έστω και χωρίς ένα ράγισμα... Ένας δίσκος που λέει πράγματα που μας αφορούν -κάτι που έχουν ξεχάσει από καιρό στην πλειοψηφία τους οι Έλληνες δημιουργοί...

4. Raining Pleasure – Forwards & Backwards

Ευχαριστούμε τους Raining Pleasure γιατί τα δυο αυτά χρόνια που μεσολάβησαν ακούγοντας κατά κόρον Charlie Parker, John Coltrane, Ella Fitzgerald και Lady Day φαίνεται να ήταν ίσως τα πιο εποικοδομητικά της μουσικής τους πορείας. Γιατί με το Swinging troubles δημιούργησαν το πιο όμορφο εναρκτήριο κομμάτι των τελευταίων χρόνων με….εμμμ…swing διαθέσεις και τζαζ feeling. Γιατί βρίσκονται στον ίδιο κήπο με τους Pastels, πίνουν αλατισμένες Μαργαρίτες με τους Softies και κάνουν μπαρμπεκιου με τους Go-Betweens χωρίς να τους νοιάζει ότι το κινούμενο σε Morrisey–ικες λυρικές φόρμες Love me love me love me είναι παρασάγγας ανώτερο από ένα αντίστοιχο Love Goes On!, ένα Yoga κι ένα Hello Rain...

5. Διάφανα Κρίνα – Ο,τι απέμεινε απο την ευτυχία

Τα Διάφανα Κρίνα τρία ολόκληρα χρόνια μετά το ‘Ευωδιάζουν αγριοκέρασα οι σιωπές’ επιστρέφουν με την πιο ολοκληρωμένη και ώριμη δουλειά που έχουν κυκλοφορήσει. 12 τραγούδια, ερωτικά, εσωστρεφή, ρομαντικά, σκοτεινά, σπαρακτικά, όπως ακριβώς μας έχουν συνηθίσει τόσα χρόνια, ίσως με ένα φως στο βάθος να δείχνει διακριτικά την παρουσία του. Δεν μπορούσαμε να περιμένουμε κάτι διαφορετικό - η στιχουργική –ποιητική- ικανότητα του Παντελή Ροδοστογλου αλλά και του Θάνου Ανεστόπουλου είναι ένα από τα στοιχεία που έχουν κάνει τα Διάφανα Κρίνα να μας έχουν ‘στοιχειώσει’. Αν σε όλα αυτά συνυπολογίσουμε την ωριμότητα που έχει έλθει, μιλάμε για ποιήματα τα οποία για άλλη μια φορά μας αγγίζουν και μας αποκαλύπτουν μυστικά ακροβατώντας στα όρια του λυρισμού και της μελοδραματικής υπερβολής.

6. Αλκίνοος Ιωαννίδης – οι περιπέτειες ενός προσκυνητή

Ακους με προσοχή και πολλές φορές όλο το άλμπουμ -το πιο δουλεμένο μέσα στην απλότητά του και το πιο βραδυφλεγές. Έχει πάντα να σου αποκαλύψει νέα στοιχεία, κι όχι μόνο τα πρωτογενή υλικά: Έντεχνη ελληνική μουσική, χορωδιακές εκτροχιάσεις, παραδοσιακά στοιχεία, jazz, ελαφρές avant-garde αναφορές, κλασική μουσική (ναι!) και φυσικά ...κιθάρες. Κιθάρες έντονες που καταλήγουν σε τείχη θορύβου όπως στο "Γιατί δεν έρχεσαι ποτέ". Και μαρίμπα, μπαντονεον, χάμοντ, φλάουτο, πολλά βιολιά... Ο Αλκίνοος Ιωαννίδης είναι από τους λίγους καλλιτέχνες με όλη τη σημασία της λέξης. Ψυχή πραγματική και το αποδεικνύει με όλη τη στάση του, χωρίς να την πουλάει, κι αυτό το γνωρίζουν καλά όσοι τον έχουν γνωρίζει και ζήσει από κοντά, εκεί που ο καθένας θα μπορούσε να αδιαφορήσει χωρίς τύψεις. Και είναι και από τους ελάχιστους θιασώτες του λεγόμενου έντεχνου τραγουδιού, που δεν μένει στα πλέον παρωχημένα στεγανά του. Ακόμα ένα κόσμημα για τη μουσική μας, παρ'όλες τις συνθετικές (κυρίως) αδυναμίες του.

7. Μάνος Χατζιδάκις - Κωνσταντίνος Βήτα - Transformations

Με σεβασμό που δεν απαγορεύει την αποδόμησή του, ο μουσικός ιστός του Μάνου Χατζιδάκι αντανακλάται μόνο μερικώς στη ραχοκοκαλιά των breaks, των ήχων, των συνθετητών, των loops του Κωνσταντίνου Βήτα. Σαν σκόρπια κομμάτια σπασμένου κεραμεικού που μένουν μετέωρα σε ριπές ηλεκτρονικού ανέμου, δημιουργώντας μια περίεργη αίσθηση γαλήνης που δεν δείχνει να κλονίζεται με τίποτα. Ο ίδιος ο Κ. Βήτα και οι Δήμητρα Γαλάνη, Φλέρυ Νταντωνάκη, Έλλη Πασπαλά, Γιώργος Ρωμανός και Βικτώρια Ταγκούλη αναλαμβάνουν το φωνητικό μέρος και τα αποτελέσματα είναι σχεδόν πάντα όμορφα, αν και πολύ φοβούμαι ότι για να ευχαριστηθεί κανείς αυτό το δίσκο, θα πρέπει να ξεχάσει εντελώς τις συγκινήσεις από το πρωτότυπο υλικό. Τα πάντα εδώ λειτουργούν ως αφορμές, ως samples για να απλώσει το δικό του μουσικό και ρυθμικό χαλί ο Κωνσταντίνος Βήτα.

8. Garden box – Garden Box

H πρώτη αυτή κανονική κυκλοφορία των Gardenbox - έχουν προηγηθεί ορισμένες ακόμη πολύ πεεριορισμένου τιράζ ηχογραφήσεις - αποτελεί μια από εκείνες τις περιπτώσεις όπου ακούγοντάς τες, νιώθεις ότι το σχήμα έχει μια απόλυτα συγκεκριμένη ιδέα του τι θέλει να κάνει και οδηγείται προς το στόχο του με αφοσίωση, αποφασιστικότητα και πλούτο φαντασίας, για να παραδώσει τελικά στον ακροατή μια δουλειά με ξεχωριστή προσωπικότητα και χαρακτήρα. Στη μεγαλύτερη διάρκεια του cd, ο ήχος κινείται στις παρυφές της αισθητικής των Godspeed You Black Emperor, Mogwai και Arab Strap, ενώ εμβόλιμα θα συναντήσετε και κομμάτια που θα νόμιζε κανείς ότι κατάληψη στο στούντιο έκαναν οι Autechre (παρεμπιπτόντως, οι Gardenbox ηχογραφούν την πλειοψηφία του υλικού τους στο δικό τους στούντιο). Όλα τα παραπάνω συνθέτουν ένα απολαυστικό ταξίδι μέσα από διαφορετικούς, θαυμαστούς ηχητικούς κόσμους και θα ήταν κρίμα να το χάσετε.

9. Bosphorus & Mode Plagal - Του Βόσπορου το Πέρα

Αυτός ο δίσκος είναι αφιερωμένος στην "σκοτεινή πόλη", που το μυστήριο της μαρτυρεί "συνουσία και συνεννόηση με το βαθύ σκότος και την απύθμενη σιωπή". Μια συνεργασία των δικών μας, εξαιρετικών μουσικών Mode Plagal, που χρόνια τώρα επισκέπτονται την Κωνσταντινούπολη, και των Τούρκων μουσικών της ορχήστρας Βόσπορος, εν είδει σπονδής στο κοινό πνεύμα που συνδέει τους δύο λαούς, με την απαραίτητη νοσταλγία, προερχόμενη κυρίως από τους στίχους της (ερμηνεύτριας επίσης) Βασιλικής Παπαγεωργίου. Δίσκος που κάνει: Για σένα που λησμόνησες την ευβλαβική εξέταση ενός έργου στο σύνολό του, για σένα που ακούς στίχους σαν και το "υπηρετώ την Ομορφιά / των σταφυλιών η ρώγα ραίνει γλυκά τα δάχτυλα στα χείλη μου δροσιά" (Μνήμη Σαπφούς) ή το "ν'ανταμοιφθούμε απ'το Θεό πίνουμε το κρασί μας / αμα δεν πιούμε άξιοι είμαστε τιμωρίας" (Ey Zahit) και βλέπεις τη νοσταλγία με χαμόγελο κι όχι ως μιζέρια, για σένα που αδιαφορείς και για την ύπαρξη της Πόλης (το πολύ πολύ να σε συγκινήσει), για σένα που είσαι τόσο διαστροφικός ώστε μετά το Yanqui των Godspeed να πιάσεις στα χέρια σου τον αυτοσχεδιασμό "Ταξίμι: Rebab - Cello" και για σένα που θα ψάξεις τη λεπτομέρεια...

10. Κόρε. Ύδρο – Αν Όλα Τελείωναν Εδώ

Αυτό κι αν είναι έκπληξη! Αφήνουμε για άλλους την κουβέντα για την κατάσταση της ελληνικής ροκ σκηνής, για το πώς δεν βγαίνουν πολλοί και καλοί δίσκοι, για όσους έχουν πόντους εφημερίδων και περιοδικών να γεμίσουν και πάμε παρακάτω, στην ουσία… Είχαμε πολύ καιρό να ακούσουμε ένα τόσο υποβλητικό εναρκτήριο κομμάτι σαν το “Υπερνάνος”, ένα τόσο νοσταλγικό ταξίδι σαν το “Γιατί;”, μια εύθραυστη λυρική ελεγεία τόσο πονεμένη σαν το “Η Καλοσύνη Σου” κοκ. Το άλμπουμ είναι σαν ένα όνειρο μέσα στο οποίο είσαι χαμένος, μα τόσο παράδοξο και πρωτόγνωρο που δεν θέλεις να το εγκαταλείψεις. Ζήστε το! “Αν Όλα Τελείωναν Εδώ”… Δεν θα τελειώσουν όμως, έτσι δεν είναι;

Copyright (c) Avopolis. 1996-2003. All Rights Reserved.

  
  
  
   


Longview
Mercury



No Doubt
The Singles 1992-2003

   


Bokomolech
Exit (trance)



Oannes
Inverted A

  
Τετάρτη: 700 Machines (Αθήνα)
Τετάρτη: A Unique Presentation of Metal Music Scene (Αθήνα)
Τετάρτη: Λάμια Μπεντίουι και “Αl Harissa” (Αθήνα)
Πέμπτη: «Ονειρολόγιο ενός τρελού» με τον B.D.Foxmoor των Active Member (djset) (Αθήνα)
Πέμπτη: Γιώργος Καζαντζής (Θεσσαλονίκη)
Πέμπτη: Κωστής Μαραβέγιας (Αθήνα)
Πέμπτη: Ok Live Dance Party (Αθήνα)
Πέμπτη: Σωτήρης Δεμπόνος «Θεματικές παραλλαγές για νυκτά έγχορδα και υπολογιστή» (Αθήνα)
Πέμπτη: The Ray Gelato Giants (Αθήνα)
Πέμπτη: The Teddyboys From The Crypt (Αθήνα)
Όλες οι επερχόμενες συναυλίες!